Sun Moon Lake en verjaardag nummer 100!!!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een verslag geschreven heb. Ongeveer vier weken geleden, iets wat ik beloofd had wat mij nooit zou overkomen, maar met twee hele zware tentamenweken en een aantal drukke dagen daarvoor, heb ik eigenlijk geen tijd gehad om een verslag te schrijven. Op het moment dat ik dit verslag aan het schrijven ben, heb ik m’n tas alweer ingepakt om weer drie dagen de drukke stad te ontvluchten om even bij te komen in de natuur. Met misschien wel zwemmen met dolfijnen, maar dat hangt van de tijd af. Maar in ieder geval, we gaan morgenvroeg om 6.45 uur naar het Centraal Station om op tijd de trein te pakken en om 10.30 uur in Hualien aan te komen bij het nationaal park Taroko. Daar gaan we een scooter huren en drie keer een dagtrip naar Taroko maken. En we gaan ook nog proberen om de Canyon te vinden, maar dit zal een hele zoektocht gaan worden. Vandaag zal ik alleen schrijven over mijn laatste trip en de honderdste verjaardag van Taiwan, de overige drie weken zal ik maandag aan jullie gaan vertellen.

Miriam en ik zijn samen met een vriendin van haar uit Duitsland, Sabrina naar Sun Moon Lake geweest. We zijn op donderdagochtend weggegaan. We konden kiezen om of met de trein en de bus te gaan of alleen met de bus. We hadden voor het laatste gekozen. Deze reis zou twee uren duren, maar door een hele grote file, iets wat hier heel normaal is, duurde de busreis ongeveer drie uren. Toen we bij Sun Moon Lake aankwamen, kregen we te horen dat het verboden is om te zwemmen in het meer. En wat hadden Miriam en ik natuurlijk meegenomen?????? Onze bikini natuurlijk!!! Bij het visitor information center hadden ze een hotel voor ons voor twee dagen geregeld, tot en met de zaterdag. Ook kregen we hier een kortingspas zodat we in alle hotels en hostels en verscheidene restaurants door heel Taiwan korting hebben. Hierna zijn we naar het hotel gegaan, het was een net hotel met goede bedden, iets wat we de afgelopen weken niet echt gezien hadden. Nadat we in het hotel geïnstalleerd waren, zijn we naar de Starbucks geweest voor een kop koffie met een sandwich. Daarna zijn we een wandeltocht langs het eerste deel van het meer gemaakt. Op een gegeven moment kwamen we onderaan de trappen van een Tempel uit. Nadat we deze trappen beklommen hadden, zagen een hele mooie Tempel. De Tempel werd alleen nog wel gerestaureerd, vanwege een grote aardbeving een paar jaar eerder en vanwege de Tyfoons die hier vaak langskomen. Daarna was het bijna half zes en zijn we teruggelopen langs het wonderschone meer, omdat het bijna donker zou worden. Daarna zijn we langs de kade van het dorpje opzoek gegaan naar een restaurantje waar we konden eten. Nadat we enkele restaurantjes gevonden hadden, zijn we eerst teruggegaan naar het hotel om te douchen en daarna hebben we in een “luxe” restaurant gegeten. Maar het eten was toch niet zo heel goed als je zou verwachten van zo’n restaurant, dat was erg jammer. Na een vroege nacht, kwamen we de volgende dag bij het ontbijt aan. Toen we daar om tien uur aankwamen, bleek dat het ontbijt tot tien uur was, in plaats van dat ze hadden gezegd dat het ontbijt om tien uur begon. Communicatie is hier een heel groot probleem.
Na het ontbijt zijn we met een ferry naar het andere kant van het meer gegaan. Alleen zaten er op deze ferry een aantal hele irritante mannen die de hele tijd foto’s van ons wilden maken, dit duurde ongeveer vijftien minuten, totdat we er genoeg van hadden en we op het vaste land aankwamen. Toen we op het vaste land aankwamen, besloten we om een tocht te maken naar de uitkijktoren, dit was een aantal kilometer van het meer af en ze hadden gezegd dat het een paar uren duurde voor je hier te voet zou kunnen zijn. Maar je hebt de Taiwanese berekeningen die standaard minimaal keer drie uren zijn en de Europese berekeningen, die veel sneller zijn. En na 50 minuten waren we onder aan de top van de uitkijktoren aangekomen. Toen moesten we alleen nog naar boven, en je raadt het vast al, met alleen maar trappen. Toen we boven aankwamen met het warme weer van 35 graden, hadden we een fantastisch uitzicht. Aan de ene kant van het meer kon je duidelijk de zon zien en aan de andere kant van het meer was duidelijk de vorm van de maan te zien, of te wel Sun Moon Lake. Na even uitgerust te hebben, zijn we weer terug naar beneden gegaan en zijn we naar een andere Tempel gegaan, deze was helaas niet zo heel erg mooi. Dus gingen we weer terug naar de Ferry om naar een ander stuk van het meer te gaan. Deze ferrytocht was veel relaxter, omdat er geen “paparazzi fotografen” waren, gelukkig maar!!! Toen we op het vaste land aankwamen, zijn we eerst gaan lunchen, het was echt de perfecte lunch die je je maar wensen kon. Daarna zijn we een wandeltocht gaan maken naar de Gondola’s. Toen we echter na lang wachten in de Gondola’s zaten, begon het te regenen en besloten we om niet naar de Aboriginals village te gaan, omdat er met regen niet zoveel te beleven zou zijn. Nadat we een mooie Gondolatocht gehad hadden. Zijn we met de ferry terug naar het dorpje gegaan waar we overnachten. Toen we terug waren in het hotel hebben we eerst een heerlijke warme douche genomen en daarna zijn we naar een bar gegaan om te eten en om bier te drinken. Daarna zijn we naar de supermarkt gegaan voor meer bier en hebben we op de hotelkamer nog heerlijk bier gedronken en chips gegeten. De volgende ochtend zijn we met een shuttlebus teruggegaan naar de plek, met de Gondola’s, omdat daar ook een vlindertuin was. Toen we met de shuttlebus aankwamen, hebben we genoten van de grote vlinders die er hier te vinden zijn. Ze vielen ons alleen wel steeds aan. Na hier een uur geweest te zijn, gingen we weer terug, omdat de shuttlebus langer duurde dan gepland en we de bus niet wilden missen. Maar helaas kwamen we op de terugweg in een megalange file terecht, want het was vakantie en waar ging iedereen heen met de auto, Sun Moon Lake natuurlijk! Toen we naar anderhalf uur en honderd meter verder nog in de bus zaten, zijn we maar gaan lopen, omdat we de bus niet wilden missen. Het lopen ging uiteindelijk veel sneller. Nadat we een lunch bij de supermarkt gehaald hadden en dat snel opgegeten hadden, hebben we onze tassen opgehaald en zijn we naar het busstation gelopen. Maar er kwam alleen geen bus, we zouden om vier uur terug, maar om half zes zaten we nog te wachten. Het enige wat ze ons zeggen konden, er is een file, dus het duurt ietsjes langer. Om zes uur kwam er dan eindelijk een bus en konden we terug naar Taipei. Maar nu kwamen we ook nog in de file om Sun Moon Lake te verlaten, hierdoor waren we rond negenen terug in Taipei en toen moesten we nog terug naar de Campus. Onderweg hebben we nog even snel wat eten meegenomen en toen waren we nog net op tijd voordat de deuren gesloten zouden worden.

De zondag hebben we overdag een lui dagje gehouden. ’S Avonds waren we uitgenodigd om de honderdste verjaardag van Taiwan te vieren en de verjaardag van Eemil een Finse jongen. Ik snap nu eindelijk waarom hij vijfkwartier reist om op de universiteit te komen. Hij heeft een appartement met een hottub, sauna, fitnesscentrum, karaokebar, andere bar, kleine supermarkt en bewakers en nog veel meer. Maar ja wat wil je ook als je een professioneel pokeraar bent. Nadat we zijn verjaardag hebben gevierd, zijn we naar een club Babe18 gegaan. Hier kwamen Miriam en ik, Rebecca, een Amerikaans meisje, en haar kamergenootjes tegen. Nadat we binnen waren gekomen, hadden Miriam en ik besloten dat we alle cocktails uit zouden proberen. We zijn bij cocktail nummer zestien gekomen en hebben nog zes cocktails te gaan. En we gaan zeker terug om de overige zes cocktails te proberen en dan weer van voor af aan te beginnen, want de cocktails zijn verrukkelijk. Na zestien cocktails besloten we namelijk om terug te gaan, om dat het veel te vol werd in de club en we nog maar twee uurtjes binnen waren en we het verstandiger vonden om nu terug te gaan dan dat we aangeschoten/dronken waren. Wat een super goede keuze is geweest. Want de volgende ochtend Maandag nummer 100, hebben we nergens last van gehad. We hebben heerlijk uitgeslapen en ’s middags wat gestudeerd. Na het studeren besloten we heerlijk ergens te gaan eten. Dit hebben we ook gedaan, wat ik gehad heb, kan ik me niet zo goed meer herinneren, maar het was erg lekker. We zijn rond zeven uur naar het vuurwerk gegaan, omdat het om half negen bij de haven zou beginnen. Toen we uit de MRT kwamen, stond er een megalange rij voor de shuttlebus. Toen we eindelijk bij de haven aankwamen waren er nog maar vijf minuten maar de haven was gesloten. Totdat de politie ineens zij dat we met een groepje naar binnen mochten. Miriam en ik hadden de beste plek die je je maar wensen kon. We konden mooie foto’s en filmpjes maken. Rebecca en Therese, een Zweeds meisje, konden helaas niet meer naar binnen. En Karina, haar vriend, Euna en Angelica, Pools meisje, waren al wel binnen, maar die waren er ook al om half vijf. (Hoe gek ben je, maar ja als je met twee Duitsers bent, dan moet je wel) Miriam en ik hadden besloten om niet met hun mee te gaan. Nadat het vuurwerk afgelopen was, kwamen we de vier tegen en die zeiden dat ze niets van het vuurwerk hadden kunnen zien. Hoe bedoel je als eerste er zijn en nog niet eens de beste (wel de slechtste) plek hebben. Hier hebben Miriam en ik erg om moeten lachen. Alleen hadden we toen nog een awkward momentje, want Karina kwam met haar vriend naar ons toe, maar ze stelde hem niet voor, en wij waren niet in de mood om ons zelf voor te stellen. Dit was heel apart, maar ja, eigenlijk is ze ook heel apart. Na het vuurwerk zijn Miriam en ik terug naar de campus gegaan en hebben we nog heerlijk een film in bed gekeken. Al met al was het een geslaagd weekend. Nu maar hopen dat Euna en ik het komende weekend ook zo’n geslaagd weekend zullen hebben.